Gdy myśli jest za dużo.

Nie zawsze jest jeden problem, który można nazwać, rozwiązać i odłożyć na bok.

Czasem jest po prostu wiele rzeczy naraz.

Jedna przypomina o niedokończonej rozmowie. Druga o czymś, co trzeba zrobić jutro. Jeszcze inna wraca do sytuacji sprzed kilku miesięcy.

I nagle w głowie robi się tłoczno.

Trudno zdecydować, która sprawa jest naprawdę ważna, bo każda przez chwilę wydaje się pilna.

Do tego dochodzą pytania.

„A co jeśli?”

„Dlaczego wtedy tak powiedziałem?”

„Co będzie jutro?”

Jedno zdanie prowadzi do następnego. Jedno wspomnienie przypomina o kolejnym.

I trudno znaleźć moment, w którym można po prostu odłożyć to wszystko na później.

Z zewnątrz nie zawsze to widać.

Można robić zakupy, odpowiadać na wiadomości, pracować i jednocześnie prowadzić w głowie kilka rozmów naraz.

Czasem nawet nie wiadomo, od czego należałoby zacząć, gdyby chciało się o tym komuś opowiedzieć.

Bo jak streścić coś, co samo jeszcze nie ma żadnego porządku?

Być może właśnie dlatego pierwsze zdanie nie musi wszystkiego wyjaśniać.

Może brzmieć: „Mam ostatnio straszny tłok w głowie.”

Albo: „Nie wiem, od czego zacząć, ale ciągle o czymś myślę.”

Nie trzeba od razu wybierać najważniejszego tematu.

Czasem można zacząć od tego, co akurat pojawiło się pierwsze.

I zobaczyć, dokąd prowadzi rozmowa.