Samotność dorosłych.

Dorosłe życie potrafi być pełne ludzi.

Współpracownicy. Rodzina. Partner. Znajomi. Sąsiedzi. Wiadomości na telefonie.

A jednak liczba kontaktów nie zawsze mówi wiele o tym, czy mamy z kim naprawdę porozmawiać.

Spotkania trzeba coraz częściej planować. Kalendarze się nie zgadzają. Ktoś pracuje dłużej. Ktoś odbiera dzieci. Ktoś jest zmęczony.

I łatwo powiedzieć: „Zdzwonimy się w tygodniu.”

A potem mija kolejny tydzień.

Nie musi oznaczać to, że relacje stały się mniej ważne.

Czasem po prostu coraz trudniej znaleźć dla nich czas, który nie jest wciśnięty pomiędzy inne rzeczy.

Są więc rozmowy przy okazji. Kilka wiadomości. Szybki telefon. Krótkie „co tam?”.

I odpowiedź: „W porządku.”

Nawet wtedy, gdy można byłoby powiedzieć znacznie więcej.

Samotność w dorosłości nie zawsze wygląda jak bycie samemu.

Czasem wygląda jak pełny dzień, podczas którego nie było ani jednej chwili, żeby powiedzieć komuś coś naprawdę swojego.

Jak dużo rozmów, ale żadna nie dotarła do tego, co od jakiegoś czasu chodzi po głowie.

Albo jak świadomość, że są osoby, do których można zadzwonić, tylko trudno znaleźć moment, żeby naprawdę to zrobić.

Być może dlatego czasem potrzebujemy rozmowy, której nie trzeba upchnąć między dwoma obowiązkami.

Takiej, w której nie trzeba po pięciu minutach mówić: „Dobra, muszę lecieć.”

Nie zawsze potrzeba wielu osób.

Czasem najbardziej brakuje jednej rozmowy, na którą naprawdę jest czas.